Wie had dit nou bedacht?
Strikte bedrust.
Geen enkele inspanning.
Overmacht.
24 uur dezelfde kleur.
24 uren hetzelfde ingedeeld.
Mijn hoofd voorbij een mist.
Eerder drijfzand.
Vergetelheid gekweekt.
In het kommetje van mijn handen
Lag mijn hoop onvoorstelbaar stil.
Ik deed mijn ogen dicht
Tegen het leven
Dat onvermoeid door ging.
Wat betekend onvermoeid nu nog?
Het is niet iets wat ik herken.
Ik zoek een einde
Voor dit gedicht
Omdat ik te moe voor woorden ben.
