Praten

Met hem kan ik praten
                         Zelfs al weet ik niet
                                   Of hij het echt begrijpt.
Met hem kan ik praten.
       Hij aait mijn voorhoofd en ik huil.
                                         1 been in de realiteit
                             En de ander...
                                        Tsja, waar is de ander?
Maar met hem kan ik praten,
         Zelfs al praat ik niet
                   Dan nog is het goed
                         En wacht hij geduldig
Tot de woorden stromen.
Want met hem kan ik praten
                    In rust baden
         Misschien niet vergeten
Maar wel weten dat ik niet alleen ben.
Ja, met hem kan ik praten
                 Tot de dageraad
                          Mij weer openbreekt.

Dwanggedachten

Vast in mijn hoofd,
De grote grotten van gedachten
En ik ben op zoek
Naar goud
Tussen de stenen
Die alles donker houden.

Een straaltje licht
Zou me kunnen helpen
Een straaltje licht.
Elke stap naar voren is er een.

Want ik ben bang,
Bang voor mijzelf,
Voor mijn gedachten,
Voor de dwang die zich in mijn hoofd
Afspeelt.

Ik wil niet toegeven,
Ik wil dit niet denken.
Ik wil dit niet zien.
Ik wil dit niet voelen.

Maar in mijn hoofd
Maak ik alles kapot
Wat mij
Lief is.

In mijn hoofd
Ben ik destructief
En vermoord ik
Collectief
Mijzelf.

In mijn hoofd
Doe ik pijn
En ik kwets
En ik zie
Dingen
Die ik niet
Wil zien.

Het zijn dingen die ik niet meen,
Het zijn de dingen waar ik bang voor ben.
Mijn angsten opgeblazen,
Buiten proportioneel
En soms denk ik,
Wat nu als dit betekend dat ik slecht ben?

Dit is niet ik,
En ik ben niet het,
Maar
Wat nu als de dag komt dat de gedachten het winnen van mij?

Zoekend naar een straaltje licht
Een zuchtje hoop,
Een beetje rust,
Met gedachten die dwingen,
Die kwamen uit het niets,
Stevig in mijn schoenen geplant
Blijf ik denken.

Ik wil dit niet.
Ik wil dit niet.
Ik wil dit niet.

De labels

Ik wil alleen mijzelf maar zijn,
al is het maar voor heel even.
Ik wil alleen mijzelf maar zijn.

Want mijzelf is meer dan de titel
"Zij is psychisch ziek."

Ik zal nooit stoppen met vechten
Totdat mensen mijn andere labels ook zien.
De labels die ik heb en wil hebben.

Zus
En dochter
En partner
En schrijver
En vriend
En confidante
En baasje
En vrouw die de wereld wilt zien.

En in mijn beeld van de toekomst ben ik
Iemand waarop je kan vertrouwen dat die er is
Ongeacht de storm in haar hoofd.

Ik wil vooral dat ik dit ziet,
Hoeveel meer ik ben dan enkel die ene label.
Zodat ik niet vergeet,
Mezelf te zijn.

Adem

Was dat wat ik zei nou raar?
     Ik bedoelde het goed, kwam het ook
                           Zo over?
  Moet ik mijzelf nog meer uitleggen
   Misschien tot mijn tong droog is
Wat nu als ze dachten dat ik
                                        Het zo bedoelde?
                                                Of zo?
                                                          Of misschien zo?
                Ik wou alleen maar lief zijn
                              En positief zijn.
                     Een hart onder het riem zijn.
                         Een steunend en luisterend oor zijn
                           Begripvol en begrijpend zijn.
Maar ik zoek alleen naar woorden,
Zie de duizenden betekenissen
         Die ik niet bedoel
               En de fouten die ik kan maken.
                     Aan het eind durf ik bijna
                        Alleen maar stil te zijn
                            Of stiller dan ik wil zijn
              Omdat ik bang ben voor mijzelf,
En dat jij mij straks haat,
                       Een leeg vat en
                                 Een overvol vat.
         Duizenden onnodige uitleggingen
         Voor dingen die niet uitgelegd
             Hoeven te worden
   Want alleen ik,
                  Begrijp mijzelf verkeerd.
Is het niet tijd
                 Om wat van de controle
         Los te laten?
Te durven leven?
                       En te zijn?
     Gewoon te zijn!
                          Levend het zijn?
                    Aan het ademen te zijn?
Aan het ademen
                  Ademen
                       Adem in....

Saboteur

Je verdient dit niet
Zegt de stem
In mijn hoofd
Wanneer ik denk
Aan alles wat
Beter gaat.

Je verdient dit niet
Je krijgt dit niet
En je mag het niet houden.

Je verdient dit niet
En ik luister
En ik protesteer.
Hoe hard ik protesteer.

En ik word luider
En de stem wordt luider
Luider
En luider
Tot ik vast zit
In een discussie
In mijn hoofd.

Saboteer! Saboteer! Saboteer!
Zegt de stem op een andere frequentie.
De zender van slechte ideen
En dingen die ik niet wil doen,
Waar ik kwijt raak
Wat ik graag wil behouden.

De saboteur saboteert alles wat ik lief heb.

Als mijn hoofd eenmaal iets vasthoud,
Laat het het niet meer los.
De overwelmende angst,
Het verstikkende gevoel.
Ik wil de controle over mijn hoofd
En mijn leven
En mijn daden.

Aan het eind van de dag win ik,
Moe gestreden en voldaan,
En ik droom van de dag
Dat ik de saboteur
in een kastje kan stoppen.
Maar voor nu,
Zegt hij,
Dat kastje,
Je hebt het niet verdiend.

Dicht hart, open armen

Verse sneetjes
Op een witgrijze blad.
Patronen van rood
In strepen,
Vormen
En maten
Die mij,
Raar genoeg,
Rust geven.

Schaamte.
Waarom heb ik niet gepraat
Voor het moment
Daar was.
Het probleem was
Dat ik niet wist
Hoe.

Soms weet ik niet wat ik voel
Of waarom
Door wat
En hoe.
Het is gewoon daar.
Hangend,
Boven mijn nek
Als een touw
Die wacht
Op een suicidale.

Alleen ik wil niet dood,
Ik wil er uit,
Niet uit dit leven,
Maar uit dit gevoel.
De constante chaos,
De constante onzekerheid,
Alsof ik het leven niet waard ben.
Alsof ik alles altijd verpest.

Ik wil acties,
Daden,
Oplossingen,
Handvaten,
Ik wil zien
Waarvan ik droom
Als ik aan het leven denk.

Toekomst,
Ik wil toekomst.
Een rustigere toekomst.
Stiller dan de storm
Die nu in mijn hoofd waait.

Ik heb veel om voor te vechten.

Ik wou dat ik dit bedacht had,
Voor de stroom van rood
Weer zijn weg naar beneden vond
Omdat ik dacht dat het rust zou brengen.

Tijdelijke oplossingen.

Zolang de wereld het niet ziet
Ben ik veilig toch?
Zolang de wereld het niet ziet
Hoef ik niet te praten?

Want ik weet niet was is,
En waarom,
En wat er is gebeurt
Dat mij zover gebracht.
Maar nu het gebeurt is,
Wil ik weer vergeten
Waar de chaos vandaan kwam.

Laptoplicht

Een zachte warme gloed
Valt over mijn hoofd
Op de muur
Naast mij
En ik weet dat jij er ben.

Hoe comfortabel
Kunnen de simpelste dingen zijn.
Ik droom bij laptoplicht.
Ik val in rust
Met de wetenschap
Dat jij
Er bent.

Dit is een van de vele wegen
Van houden van
En met jouw hand
Op mijn hoofd,
De licht op mijn schouder
Ben ik gelukkig.
Want ik weet
Dat jij er bent.
Ik weet dat jij er bent