De strot

Tw Queerhaat, zelfmoord, dood

Het licht van het leven is niet voor mij.

Ik mag er zijn,

maar enkel in de kast

of de dood.

Als het maar ergens is in stilte.

Ergens waar 6 planken,

in welke plaatsing dan ook,

vorm geven aan mijn bestaan.

Het ergste in hun wereld,

is een namelijk een queer in het openbaar.

Elke herinnering aan ons bestaan is teveel.

Ze foeteren over een vlag,

de haat zo erg dat ze ze van huizen rukken. 

Foeteren over 

een bank,

een simpele zebra

een queer koppel in de media.

“Het wordt mij door de strot geduwd!"

Ik zie de spuug op hun lippen

als ik vertel over mijn leven,

als ik zij zeg in plaats van hij,

als ik net als hun mijn partner een kus wil geven

terwijl we wandelen op het strand,

wanneer ik niet verdwijn

achter de gordijnen van openbare

heterosexualiteit.

Teveel,

teveel,

altijd teveel.

Altijd zijn we teveel.

Ze zeggen dat steeds minder jongeren zich als queer identificeren.

Artikelen vragen zich af waarom.

“Eindelijk zien ze dat het een hype is!”

De comments vieren feest.

Ondertussen groeien de suicide nummers onder de jongeren,

en nemen de bestellingen voor nieuwe en grotere kasten toe.

Johan was gisteren nog in elkaar geslagen.

Maria was de dag ervoor vermoord.

Een zogenaamde viering van acceptatie 

zolang we maar exact zijn zoals zij willen

en zelfs dan is het nooit genoeg.

Zelfs dan zijn wij teveel. 

Door wiens strot word nu eigenlijk wat geduwd?

Wiens strot moet nu eigenlijk in stilte slikken?

We begraven liever onze kinderen 

dan dat we hen omhelzen.

Het is makkelijker om van herinneringen te houden 

dan van echte mensen

met eigen meningen en levens.

Dode mensen hebben dat ding waar de samenleving naar verlangt.

Wat overblijft van hen is wat wij zelf willen zien,

andermans leven door onze ogen.

In die wereld was alles beter.

In die wereld was het kind nooit queer.

Psychological warfare-healthcare

It's interesting how you say that 

you are here to heal the damage done by power

and then you have all the power and you damage.

You take control just as hard,

create dependency,

dole out judgment 

and make sure you tell everyone

that you did nothing wrong, 

that I'm behaving erratically,

that I'm the issue.

That I lack trust 

(that I do, I wonder why.)

If that isn't abuse, I'm not sure what counts,

but my trauma response doesn't discriminate regardless if you think it counts.

I came here being told it would be more healing and I'm leaving more broken.

It's history repeating itself 

with just one minor difference. 

You get paid.

Bleeding out

Missing you is like being torn in two.

My body gaping open in the middle,

a hole where you were supposed to be

leaking organs and fluids 

and everything I was meant to hold in.

Memories and late night secrets 

and the dark ooze of a past I rather forget

but I cannot not remember now,

it lying here in the open

because pain remembers pain.

I think I counted on you to fix me,

in some magical way like my hand on 

your face would just ctrl alt del 

all the fuckery I experienced

or maybe the simplicity of your existence, 

eat sleep shit play would just 

magically uncomplicate me

and you did.

It doesn't mean I didn't love you for you,

there's no way anyone would have been able

to not love you for you cause you were 

exquisite and extraordinary. It means that 

you immediately became a part of me, 

not just my life, growing into me like a 

second skin or a piece of heart, or anything essential to breathing, that I am not whole without, that without, I am again broken.

I am unwhole because I was loved, because

I love, because I dare to make place inside me

to be filled and completed, and to be 

vulnerable for loss and to miss and to grieve, 

and you were one of the voices to teach me,

to show me that was ok to do, that I should

feel safe to be open, that I was safe with you. 

I trusted you and I do not regret it even if I might die from bleeding out your loss.

Marionette

I love brokenly

but wholly.

A marionette without a string 

but still a doll.

Made to play with,

to discard,

when bigger and better things

come someone's way.

Or that's what they made me believe.

It's easier to tell the other

that something, some -thing-

is wrong with them.

Yes.

I'm stitches and bruises 

but not in that way.

Not your way.

Not because I don't care.

Dans

Als je mij ziet dansen,

met mijn voeten bloedend,

laat mij gaan.

En als het regent, 

en als het stormt,

en als ik zing om 2 u ‘s nachts,

zonder slaap,

laat mij gaan.

Laat mij dansen.

Stop mij niet.

Als je mij ziet dansen

met mijn voeten bevroren,

laat mij gaan.

Mijn voeten maken kunst,

spellen hen en hun,

en mijn liefde uit.

En als ik huil terwijl ik lach,

laat mij gaan.

Ik dans zodat ik niet te stoppen ben.

Als je mij ziet dansen,

met mijn voeten gebroken,

laat mij gaan.

Mijn voeten kussen de grond

waarop ik mijzelf geboren heb.

Ik ben gelukkig

en heel 

en thuis.

Dus als je mij hoort schreeuwen 

terwijl ik dans,

laat mij gaan.

Ik dans omdat ik mijzelf ben.

Ik ben vrij.

Dus laat mij gaan

of dans met mij.

1116911

Should have told me 

so I knew what to expect.

You should have prepared me

for the clock being turned back to zero.

And I don't know what you were thinking

when you didn't warn me that

all my hard work now meant absolutely nothing.

What's the point,

if the point keeps breaking?

The helpless staying forsaken,

the powers that be keep turning their head?

And what's the point,

if the heroes are the villains?

When their painted on smiles are lying

and you keep having to protect yourself?

Should have listened

when I told myself not to trust you. 

I had prepared myself 

and still the outcome took me by surprise. 

And I don't know what I was thinking

when I let you turn me into a fool

just because I thought it was the right thing to do.

(How am I going to save them now?)

Wrong

Wrong

I will always think I'm not enough.

My body holds all my compressed failures.

Like seeing myself through a fun house mirror.

There's always some distortion there.

It's easier to count mistakes that way.

The spot on the surface that dared to linger,

now finds its place as a tick on the finger.

Unhindered by the sudden change.

There's always that one wrong line,

whether it be on my face or my painting,

that has me scrutinise me existing 

in this world in the first place.

I'm not an imposter, I am a full on mistake.

Fraud, as a word, will simply never cut it.

It requires my skin to at least fit

snugly around the things I am hiding.

No, I am obstinate in my disillusionment

that my self hatred deserves better.

But I can't even think of a word to get her.

I reckon this poem won't be worthy.