Sunlight

I live for small things now.

Things that fit in my palm.

A beam of light 

that plays on my ceiling.

Bird noises 

outside of my window. 

An “I remember you.”

Things that 

make me remember 

that the world exists,

and I exist,

and that I haven't blended

into the surroundings 

until the point of being unrecognisable. 

Like a premature death

before my last breath.

Or a ghost, only seeing,

and never touching.

But I still wish I knew 

when my last moments 

would be

long before they came.

My last concert.

My last glass of alcohol.

My last shower standing up.

I'm made of those lasts now.

Little moments of past 

slowly drifting away from my present.

Things the future will never know. 

“Back in my day” sentiment

that was too impatient to wait

until In my day was over.

Time melting into each other.

Will I, in 20 years, say;

“Back in my day 

I watched 

the sun move over my ceiling

to tell me another day has passed.

Back when we could see the sun?”

Maybe a remark on

climate change will fit better

in another poem.

But I don't think so.

Cause everything is connected,

even small things and the sun.

(This is a poem about light)

Closed doors

I will never desire

the taste of your clenched teeth 

that bleed 

with repressed emotion.

I will never let

the black of my closet

throw a punch at

me like before.

Because the fact is 

that being true to myself 

is chasing away hell

and that's not a weird notion.

So no, 

I won't obey

and hide myself away

anymore. 

De verkeerde masker

Ik rot hier weg.

In mn donkere hol.

Genegeerd en vergeten. 

De beloftes klinken hol.

Ze vinden mij belangrijk

en ze zien mij zo graag,

maar merken het niet eens

dat ik uit hun zicht vervaagt.

Woorden zeggen eigenlijk

niet heel erg veel

als al je daden 

mijn levenslust weg steelt.

Nee, de stilte klinkt veel luider.

Heeft je woorden weggepest.

Je adem op mijn nek 

Heeft mijn leven besmet.

queer rage

If I rage you always call it predictable.

If I chose to love, you rage.

Something is wrong

Either way.

The problem is I exist. 

I exist with opinions and feelings.

I'm a truth you can't sanitize.

You might want to bury me in

Your lies

And repression. 

But I won't go down choking like you. 

If you think my words are too sharp,

Good. My point is made.

My pen is a whetstone,

Not an embrace.

I'm not here to make you feel loved. 

Moe

Een angstaanjagende verstilling.

Wie had dit nou bedacht?

Strikte bedrust.

Geen enkele inspanning.

Overmacht.

24 uur dezelfde kleur.

24 uren hetzelfde ingedeeld.

Mijn hoofd voorbij een mist.

Eerder drijfzand.

Vergetelheid gekweekt.

In het kommetje van mijn handen

Lag mijn hoop onvoorstelbaar stil.

Ik deed mijn ogen dicht

Tegen het leven 

Dat onvermoeid door ging.

Wat betekend onvermoeid nu nog?

Het is niet iets wat ik herken.

Ik zoek een einde

Voor dit gedicht

Omdat ik te moe voor woorden ben.

Axis

In het donker, weggekletst.

In heel veel woorden, uitgelegd.

Dat wat wij niet weten bestaat niet.

Want niets is voor ons onbekend.

Oren waar van alles tussen zit.

Dokters zeggen dat ik aandacht wil.

Er komt veel aandacht van vergeten worden

En de gebrek aan ruimte waarin ik mij bevind. 

Mijn adem is een verzetsdaad.

Ook mijn hart die nog steeds slaat.

Ik heb een doel gevonden voor dit leven.

Een doorn die tot ontsteking overgaat. 

Er zijn veel woorden die je nu kan zeggen, 

Maar ik ben te uitgeput om uit te leggen 

Dat mijn verlangen zich uitdrukt in daden

En de axis van de wereld te verleggen. 

Resist

Pt1

Let's applaud for our gay marriage, 

And then abruptly forget

The queer people barely surviving,

The trans women left for death.

Let's embrace the white picket fence,

And then no longer care

About the blood that watered the gardens

And the lives no longer there.

Why remember who gave us existence?

Who put their lives on the line?

Let's cut ourselves into pieces, 

So we can fit in just fine.

Pt2

Fuck your respectability politics.

Fuck your forgetfulness.

Fuck your willingness to sacrifice, 

Not bodies like yours, but mine.

Fuck your hateful words,

Fuck how you think that I fall short.

I'm going to exist out of pure spite.

I never knew how to be polite.

I won’t be hands held released quickly.

I won’t be pronouns swallowed down.

I won't hold my partners name behind my teeth.

I won't water myself down 

(until my flavour is lost).

I don't want to be accepted.

I don't want to copy myself into your image.

I rather break all of my teeth

Than do any damage

To the person I know I am.

Pt3

My body is a site of resistance.

Not made to fit in, just to breathe.

Scars that turn into leylines 

That turn into a map,

That turn into a history,

Of how my life

Is a form of rebellion.

Of how I hold the gun

Of how I'm still here

Beating the expectations, 

Not the allegations 

Of my queer existence. 

My body is a site of space. 

It needs to expand.

Lungs that need to take everything in.

Thighs that spread.

I am solely here to disappoint.

I can't be a carbon copy.

Nor a pasted version of acceptance. 

My existence is not about you.

Pt4

You just want cogs for your murder machine.

Blood to clean your dirtied streets with.

Empty veins to stash your stacks of gold in.

Unworthy of a simple remembering.

Existences so similar you won't feel regret

For those that are dying, 

you already chose the next

Person in line to be fed 

Into the dollars you didn't need.

Pt5

 

You can try to build your empire on bodies, 

But it won't raise you to heaven,

And it won't make your fall endless.