I want the world to stop turning

Every time you were lying there,

with your body curled on top of my body,

Mine at peace 

and yours seeking comfort,

I found myself praying

that you leave indents all over me,

soft tender spaces 

that create memories of how we existed.

My hope was that 

if my body remembers you lying there,

exactly the way you were always lying there,

I could velcro those moments into my heart,

I could just touch the memory of you 

and know you were there

and not forget 

and not be afraid to forget,

because if my body remembers you,

there's no way my mind could not. 

And if I had something permanent

that will always remember me of your favourite spot, that your favourite spot was me

I could also tell people your story.

I could say

here's a print of your body and

there was were you often touched me

and this is how I fitted around you 

like you and I were 

made for each other, 

like my body was created just for you.

I could say that I was made for protection, 

and all of it was love 

and we never knew any different.

And they would believe that 

that was how we lived our lives,

in a state that time can not erase,

and I would never have to explain

how my body was your temple

or that I prayed at your altar 

or even how heaven was right here.

But the moment never came.

The harsh truth of things is that 

time can destroy everything

and it will take up space 

and it will grow in between us,

be a before and after,

be life with you and without.

It will take me away from you,

from when you were,

from when we existed 

from time overlapping 

and….

I can't breathe,

cause this is too much space,

too much too much space. 

Although my skin still feels wrong without you,

crawling with a lack of sensations,

empty and split into two pieces

like I'm not made to exist in this way,

the honest truth is that 

my brain cannot hold onto memories well,

I'm already forgetting things

and I am unable to forgive myself for it.

In this reality I no longer recall

the way you sounded, 

the way you moved,

the way you curled up,  

all the ways that 

your favourite spot was me.

Instead I'm watching the hours and days come between us. Instead I'm watching the world move on.

Excuses

Excuses 

piling up like bodies

piling up like the lies 

of politicians.

I'm tired. 

Tell me how I am the problem 

because I don't want to fix what others broke. 

Tell me how I am the problem

because I don't behave like I should.

Tell me how I need to be understanding. 

It's a powertrip

the way you fuck my life over 

and expect me to be grateful

while you are getting paid

to add onto my trauma.

De strot

Tw Queerhaat, zelfmoord, dood

Het licht van het leven is niet voor mij.

Ik mag er zijn,

maar enkel in de kast

of de dood.

Als het maar ergens is in stilte.

Ergens waar 6 planken,

in welke plaatsing dan ook,

vorm geven aan mijn bestaan.

Het ergste in hun wereld,

is een namelijk een queer in het openbaar.

Elke herinnering aan ons bestaan is teveel.

Ze foeteren over een vlag,

de haat zo erg dat ze ze van huizen rukken. 

Foeteren over 

een bank,

een simpele zebra

een queer koppel in de media.

“Het wordt mij door de strot geduwd!"

Ik zie de spuug op hun lippen

als ik vertel over mijn leven,

als ik zij zeg in plaats van hij,

als ik net als hun mijn partner een kus wil geven

terwijl we wandelen op het strand,

wanneer ik niet verdwijn

achter de gordijnen van openbare

heterosexualiteit.

Teveel,

teveel,

altijd teveel.

Altijd zijn we teveel.

Ze zeggen dat steeds minder jongeren zich als queer identificeren.

Artikelen vragen zich af waarom.

“Eindelijk zien ze dat het een hype is!”

De comments vieren feest.

Ondertussen groeien de suicide nummers onder de jongeren,

en nemen de bestellingen voor nieuwe en grotere kasten toe.

Johan was gisteren nog in elkaar geslagen.

Maria was de dag ervoor vermoord.

Een zogenaamde viering van acceptatie 

zolang we maar exact zijn zoals zij willen

en zelfs dan is het nooit genoeg.

Zelfs dan zijn wij teveel. 

Door wiens strot word nu eigenlijk wat geduwd?

Wiens strot moet nu eigenlijk in stilte slikken?

We begraven liever onze kinderen 

dan dat we hen omhelzen.

Het is makkelijker om van herinneringen te houden 

dan van echte mensen

met eigen meningen en levens.

Dode mensen hebben dat ding waar de samenleving naar verlangt.

Wat overblijft van hen is wat wij zelf willen zien,

andermans leven door onze ogen.

In die wereld was alles beter.

In die wereld was het kind nooit queer.

Psychological warfare-healthcare

It's interesting how you say that 

you are here to heal the damage done by power

and then you have all the power and you damage.

You take control just as hard,

create dependency,

dole out judgment 

and make sure you tell everyone

that you did nothing wrong, 

that I'm behaving erratically,

that I'm the issue.

That I lack trust 

(that I do, I wonder why.)

If that isn't abuse, I'm not sure what counts,

but my trauma response doesn't discriminate regardless if you think it counts.

I came here being told it would be more healing and I'm leaving more broken.

It's history repeating itself 

with just one minor difference. 

You get paid.

Bleeding out

Missing you is like being torn in two.

My body gaping open in the middle,

a hole where you were supposed to be

leaking organs and fluids 

and everything I was meant to hold in.

Memories and late night secrets 

and the dark ooze of a past I rather forget

but I cannot not remember now,

it lying here in the open

because pain remembers pain.

I think I counted on you to fix me,

in some magical way like my hand on 

your face would just ctrl alt del 

all the fuckery I experienced

or maybe the simplicity of your existence, 

eat sleep shit play would just 

magically uncomplicate me

and you did.

It doesn't mean I didn't love you for you,

there's no way anyone would have been able

to not love you for you cause you were 

exquisite and extraordinary. It means that 

you immediately became a part of me, 

not just my life, growing into me like a 

second skin or a piece of heart, or anything essential to breathing, that I am not whole without, that without, I am again broken.

I am unwhole because I was loved, because

I love, because I dare to make place inside me

to be filled and completed, and to be 

vulnerable for loss and to miss and to grieve, 

and you were one of the voices to teach me,

to show me that was ok to do, that I should

feel safe to be open, that I was safe with you. 

I trusted you and I do not regret it even if I might die from bleeding out your loss.

Marionette

I love brokenly

but wholly.

A marionette without a string 

but still a doll.

Made to play with,

to discard,

when bigger and better things

come someone's way.

Or that's what they made me believe.

It's easier to tell the other

that something, some -thing-

is wrong with them.

Yes.

I'm stitches and bruises 

but not in that way.

Not your way.

Not because I don't care.

Dans

Als je mij ziet dansen,

met mijn voeten bloedend,

laat mij gaan.

En als het regent, 

en als het stormt,

en als ik zing om 2 u ‘s nachts,

zonder slaap,

laat mij gaan.

Laat mij dansen.

Stop mij niet.

Als je mij ziet dansen

met mijn voeten bevroren,

laat mij gaan.

Mijn voeten maken kunst,

spellen hen en hun,

en mijn liefde uit.

En als ik huil terwijl ik lach,

laat mij gaan.

Ik dans zodat ik niet te stoppen ben.

Als je mij ziet dansen,

met mijn voeten gebroken,

laat mij gaan.

Mijn voeten kussen de grond

waarop ik mijzelf geboren heb.

Ik ben gelukkig

en heel 

en thuis.

Dus als je mij hoort schreeuwen 

terwijl ik dans,

laat mij gaan.

Ik dans omdat ik mijzelf ben.

Ik ben vrij.

Dus laat mij gaan

of dans met mij.