Opgesloten

Opgesloten 

In de waarheid

opgesloten

en van de wereld

ontnomen,

levens dat de

hartslag niet zien

van de wereld

waarin

we leven.

Zachte pulseringen

op zijn plek

waarin wij

ons verstek

met connectie

laten zien.

Verstoppertje.

“Ik tel tot 10!”

Het zoeken

zijn we vergeten.

Is het dat 

we het niet weten

of dat we het

niet weten willen?

Hmm.

Ik verveel me.

Niet enkel omdat 

ziek zijn het enige is

wat ik ben.

Dat is kattepis 

in vergelijking 

met de pijn 

van weten dat 

mij hier alleen laten zijn,

mij hier achterlaten

om te vergaan,

een bewuste keuze is 

voor mijn bestaan.

Ik ben gewend 

aan kreperen, 

de pijn dat eeuwig

blijft pulseren.

Maar desinteresse 

is altijd desillusie. 

De wereld

mist mij niet.

Put

Put

Soms wou ik dat mijn creatieve kant 

de weg naar mijn kamer verloor. 

Net als mijn verstrooide gedachten 

links gaat in plaats van rechtdoor.

Nu stroomt mijn inspiratie 

langzaam uit mijn oor.

Waar ben ik in godsnaam

een kunstenaar voor?

Ik ben een dichter die amper dicht.

Een tekenaar zonder potlood.

Mijn papier blijft wit en leeg.

Mijn ziel niet langer bloot.

Ik ben een dichter die niet dicht.

Een schepper zonder schepping.

Mijn put is uitgedroogd 

en mijn leven is uitputting.

Nee,

Mijn put is uitgedroogd 

en mijn leven leven heeft zo geen zin.

Zout

Zout

Alles smaakt hetzelfde als

de zout van tijd vergeten word.

Elke dag dezelfde maaltijd,

gepresenteerd op hetzelfde moment

en nog herkent je lichaam niet 

wanneer je moet eten

of gegeten heb,

wat gisterens maaltijd was

en of je hebt genoten.

Maaltijden blurren constant 

samen in 1 ding, alsof je in 

de auto zit op de snelweg en

uit het raam kijkt, met de 

condensatie druppels nog op je 

vingers geplakt. Een vlaagje

groen, en daar wat kleur, en

de warmte van licht dat 

knippert elke keer als het 

achter een boom glijd.

Uur naar uur naar uur

staar ik naar dat streepje licht

dat langs de gordijnen stroomt.

Is het een invasie

of een welkome herinnering

dat de buitenwereld nog bestaat?

Is weten dat het leven doorgaat 

vertrouwelijk of pijnlijk?

Een antwoord dat wisselt 

aan de hand van wat ik nodig heb.

Vandaag branden mijn ogen

met het verlangen naar

niets anders dan rust,

mijn zintuigen op scherp 

als een nieuwe mes.

Ik ben niet meer dan gekneusd bloed 

en koortsige hallucinaties.

Zelfs zout heeft een te sterke smaak.

You're not safe

You're not safe 

I should have been safe(d) here.

Instead I am weaving overwhelm 

and preparation with shaking hands.

Every finger taste like habit as I

rub them over my brows and the

corner of my mouth just to be 

the right mix of not disheveled but

also not looking too normal.

I need you to believe you can help me.

That I'm not too complex.

I'm weaving sticky webs of hope between 

“These are normal” 

and “let's try something else ”

and finish it with a smile.

I have already learned to unsharpen my tongue

when being talked over and not listened to.

Repeating myself in different fonts 

is my new religion.

Me becomes about you as soon

as I enter any room you are in.

I'm a testament of your intellect.

If you are wrong, *I* am wrong.

My existence flawed.

It's all in my head

and I need a different kind of fixing.

My safety hinges on

how good I feed your ego.

Placate your intricacies.

Hide my tears in the process.

I will always monitor the way I behave 

so you don't register me as a problem,

or a complication and honestly, 

that's fucking sad.

This is not a suicide note

This is not a suicide note

This is not a suicide note.

This is not me writing an ending 

to a story long foretold,

or pushing ctrl alt del 

on my existence. 

This is not me leaning in

on wishful wishing,

or wanting to step

out of my life.

You might not believe me

but that's not a lie.

But the truth is that sometimes 

all I think of is dying.

Sometimes all I want to do 

is summon death. 

My mind can be filled

with suicide and

it's because I've become 

the living dead.

But this is not a suicide note,

I just want to fade out.

I don't want to die, 

just don't want to exist. 

A pause on a body 

that is so goddamn loud.

I just need a breather 

from everything that is.

I think I want to be ghost.

No lungs, no bones,

No body, no pain. 

A settling silence in

my nonexistent veins.

I just need the nothing.

Maybe then I feel anything

else than dead.

This was a note about life.

Did you understand?

Toxic positivity

Toxic positivity

I don't think a crystal will heal this.

You can look for answers in outside forces

all you want, but the rot goes deeper.

It isn't anything, it's everything. 

It isn't fixed with simply staying positive. 

Actually, stop telling me to stay positive.

That's just another way to expect inaction from me

and frankly, it's toxic and oppressive.

Anger isn't the demon you make it out to be.

It's an emotion that can have its reasons.

Very valid ones, if you ask me.

They are killing my people,

they are killing all the people they think are different.

I can't soft-breath myself out of this.

So if you think my fist is shocking,

raised in the air like it currently is,

I honestly don't know what to tell you,

but I definitely know what not to ask of you.

Cause you don't have the answers,

and I don't think you truly want them.

Your waterfast starts at 7,

And time means different things to you and I.

________________________________

Alone

Alone

Alone.

Am I not alone?

They say I'm not alone.

They say I'm just homegrown. 

But the silence is stretching.

Alone.

Am I not alone? 

They say I'm not alone.

They say I'm just in stasis. 

But the distance has grown.

I am alone when I enter the silence.

I am alone when I cannot sleep.

I am alone when I am crying. 

I am alone when the pain cuts too deep.

I am alone when my limbs are shaking.

I am alone when I cannot speak.

I am alone when I feel like I'm dying.

I am alone when the loneliness hits.

I am alone in this room.

The voices overbearing.

I have lost all my capacity 

for sharing.

Lost the touch

of connecting.

My hands now following 

empty space. 

I am alone in this room.

All I have is this single thought.

I am alone, am I not?

Life has finally gone astray. 

Everything has slipped away.