In de waarheid
opgesloten
en van de wereld
ontnomen,
levens dat de
hartslag niet zien
van de wereld
waarin
we leven.
Zachte pulseringen
op zijn plek
waarin wij
ons verstek
met connectie
laten zien.
Verstoppertje.
“Ik tel tot 10!”
Het zoeken
zijn we vergeten.
Is het dat
we het niet weten
of dat we het
niet weten willen?
Hmm.
Ik verveel me.
Niet enkel omdat
ziek zijn het enige is
wat ik ben.
Dat is kattepis
in vergelijking
met de pijn
van weten dat
mij hier alleen laten zijn,
mij hier achterlaten
om te vergaan,
een bewuste keuze is
voor mijn bestaan.
Ik ben gewend
aan kreperen,
de pijn dat eeuwig
blijft pulseren.
Maar desinteresse
is altijd desillusie.
De wereld
mist mij niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten