Alles smaakt hetzelfde als
de zout van tijd vergeten word.
Elke dag dezelfde maaltijd,
gepresenteerd op hetzelfde moment
en nog herkent je lichaam niet
wanneer je moet eten
of gegeten heb,
wat gisterens maaltijd was
en of je hebt genoten.
Maaltijden blurren constant
samen in 1 ding, alsof je in
de auto zit op de snelweg en
uit het raam kijkt, met de
condensatie druppels nog op je
vingers geplakt. Een vlaagje
groen, en daar wat kleur, en
de warmte van licht dat
knippert elke keer als het
achter een boom glijd.
Uur naar uur naar uur
staar ik naar dat streepje licht
dat langs de gordijnen stroomt.
Is het een invasie
of een welkome herinnering
dat de buitenwereld nog bestaat?
Is weten dat het leven doorgaat
vertrouwelijk of pijnlijk?
Een antwoord dat wisselt
aan de hand van wat ik nodig heb.
Vandaag branden mijn ogen
met het verlangen naar
niets anders dan rust,
mijn zintuigen op scherp
als een nieuwe mes.
Ik ben niet meer dan gekneusd bloed
en koortsige hallucinaties.
Zelfs zout heeft een te sterke smaak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten