Verf een lach

Elke dag
Schilder ik een lach
Op mijn gezicht
Om mijzelf op te vrolijken
En mensen te herinneren
Dat een lach
Ook op hun gezicht kan leven.

Ik verf het zonder verf,
Zonder kleur,
Maar met mijn vingers
In de mondhoeken
Die de krul omhoog houden.

Weet je wat?
Ik zal het je vertellen.
Soms werkt het echt.

Rennend lopen

Met een hoofd op actief
En een lichaam niet vooruit te branden.
Een computer met een sterke harddrive
Maar zonder stekker in het stopcontact
Of een accu als back up.

Met de woede die ik voel bereik ik niets.
Ik ben niet gezonder wanneer ik het niet accepteer
En vecht voor alles wat wel gewoon nog kan.
Dit is niet de doodvonnis van mijn leven.

Maar soms wil je even huilen.
Soms wil je even dat je boos mag zijn
En mag zeggen:
"Weet je wat? Dit is niet eerlijk!"

Het verandert niets in een brein dat wil en een lichaam die niet kan.

Want dat wat je wilt is
Niet dat wat je kan
En soms is wat je kan
Niet dat wat je wilt.

Een continue zoektocht naar balans.

Gisteren kon ik rennen,
Maar vandaag moet ik weer leren lopen.

Opgeven bestaat niet,
Niet in mijn woordenboek.
Soms wou ik echter dat ik sterker was.

Want gisteren kon ik rennen,
Maar vandaag moet ik weer leren lopen.

Knopen

De knoop in mijn maag strekt zijn vingers uit naar mijn keel
Zonder ooit te zeggen wat die angst nou van mij verwacht.
Het enige waar ik aan kan denken; hoe gaat het weer weg?
Ik stuur mijn gedachten de hele wereld door
Vasthoudend aan wie ik ben zonder de hartkloppingen.
Ik dans mijn emoties weg en ik voel mij goed.
Ik geloof in door zetten en ik ben weer even subliem.
Ik rij er dwars door heen en ik voel mijzelf groeien.
Het zijn de stappen die ik moet nemen,
die zeggen, wees niet bang om echt te leven.
Ja ik kom er wel, zelfs al ben ik vandaag zo bang.

Dans

Linkerarm.
Rechterarm.
Ben ik arm als ik zeg
Dat mijn armen
De woorden zat zijn
Die ik intyp?
Even rust.
Even rust.
Zodat ik strakjes weer
Mijn dromen najagen kan
En mijn hoop dichter
Tegen mij aan
Kan drukken.
Ik ben niet waar jij bent
Maar ik kom wel
Waar ik moet zijn.
Op mijn eigen pas
En door mijn eigen dans.

Optimistische pessimist

Ik ben een traan.
Vandaag ben ik een traan
Op mijn wangen.
Niet eentje van verdriet,
Maar eentje van een lach,
Van hard werken,
Van een goed moment
Dat ik vertrouwen heb in mijzelf
En mijn kunnen.
Ik reik naar de lucht
En ik raak de wolken
Waar ik ooit zo bang voor was.
Voorbodes van een storm.
De storm komt soms,
Maar niet vandaag.
Wat heeft het nut om mijzelf pijn te doen
Met iets wat nog niet is?

Ik lach naar de zon
En ik lach naar de vogels.
Ik lach naar mijn typende handen
En ik lach naar mijn afleidingen.
Ik lach om de woorden die ik schrijf.
Ik lach in mijn theemok.

Ben ik bang?
Ja misschien altijd wel een beetje.
Maar de storm gaat altijd over.

Misschien ben ik een optimistische pessimist.
Misschien ben ik gewoon mijzelf.
Misschien ben ik gewoon gelukkig.
Ja, misschien ben ik gewoon gelukkig.

Godcomplex

The complex and endless chaos
Of my eternal mind.
Am I the saved
Or am I
The saviour?

Lichaamsbeeld

Vandaag ga ik van mijzelf houden.
Ja,
Vandaag ga ik van mijzelf houden
Met dezelfde passie die ik
Bewaar voor mijzelf haten.

Ik zet de stemmen die mij beoordelen
In een doos op de grond en kijk vandaag niet naar
Al die oordelen en pesterijen
Die mijn onzekerheden hebben gevormd.

Nee vandaag zal ik van mijzelf houden.
Elke rimpel en elke deuk.
Elke littekens en al mijn striae.
Alle verdwaalde haartjes
En alle haren die mensen vinden die ik moet scheren.
Alle vetophopingen op mijn lichaam.
Het slechte zicht in mijn ogen.
De kale plek op mijn hoofd...

Al die dingen zijn zo mooi,
Als het mooiste deel van mij.
Als de eigenschappen die ik al heb geleerd lief te hebben.

Vandaag ben ik vastberaden dat ik
Vandaag van mijzelf ga houden
En lief ga zijn voor mijn gebreken.